حس ششمت خیلی قوی بهت میگه نه، صبر کن الان برمیگرده مث وقتایی که تو مدرسه میخواستن درس بپرسن و تو با اطمینان میگفتی نخونین نمیپرسه من دلم شور نمیزنه و بعد هم ازمون نمیپرسیدن و من خرکیف از این حس ششم قوی... بعد با آرامش بیگانه آلبر کامو رو باز میکنی و توی ایستگاه اتوبوس با خیال راحت میخونی، سوار اتوبوس میشی و دو تا ایستگاه بعد بهت زنگ میزنه که صبر کن دارم میام. با یک لبخند بزرگ از اینکه بازم حست درست بوده البته خودمونیم ته دلت بهش شک داشتی میگفتی مگه میشه الان دوباره برگرده!! تاز رفت که...

یک عده آدم ها خیلی نمک نشناسن، زمان هایی که در حقشون لطف کردی رو در لحظه ای که سخت بگذره دوران براشون خیلی با سرعت فراموش میکنن! و فراموش میکنن که هیچ کاری هم برات نکردن و معرفتی خرجت نکردن پس طلبکار بودن فقط نشون میده چقدر گربه صفت هستن! یادشون میره آدما که تو وظیفه تو انجام نمیدی و خیلی ساده طلبکار میشن ازت

اگر عشق شکستن غروره، خدایا من هرگز عاشق نشم!

یعنی من که می میرم برای این که کسی حالا هرکجا که هست عینِ خودش باشد وقتی که آن جا نیست. یعنی خودش را پشتِ ظواهری که دو پولِ سیاه نمی ارزند مخفی نکند. یا از ترسِ این که دیگران چه قضاوتی درباره اش می کنند؛ خودش را یک طوری که نیست جلوه ندهد. یا آن طوری که هست، خودش را بروز ندهد. کافه پیانو/ فرهاد جعفری پ.ن: شاید کتابش یک موضوع خاص رو دنبال نکنه اما من از افکارش خوشم می آد، از پراکنده نوشتن و از یک شاخه به شاخه دیگه پریدن، اینکه به هرچیزی نگاه می کنه یک داستان داره براش و سه سال طول می کشه تا منظور اصلیش رو بگه.

حالمو خوب کن فقط با یکم محبتتوجه غیر مستقیمت رو می بینم و خدا می دونه چه ارزشی داره برامفقط یکم توجه مستقیم تا انرژی مُردم زنده بشهبشم همون ادم سرخوشی که قبلا بودمهمونی که براش افسردگی مسخره بازی بودهمونی که یک دنیا انرژی داشت و انقدر مرده و بی حوصله نبودیکم فیزیکی کنارم باش تا آرامشت باشم